Azərbaycan Gənclərinin VI Forumundan seçmələr

Sentyabrın 24-də Respublika sarayında Azərbaycan Gənclərinin VI Forumu keçirildi. 15 il öncə ilk dəfə Heydər Əliyevin rəhbərliyi ilə təşkil olunan və hər 3 ildən bir keçirilməsi nəzərdə tutulan bu Forumda iştirak edən 2000 gəncdən biri də mən idim və gənclər siyasətinin aparılmasını kənardan da olsa izləmək şansı əldə etdim. Bu Forumdan diqqətimi çəkən əsas məsələləri sizin də diqqətinizə çatdırmaq istədim.

(more…)

Qocanın Allahdan son diləyi…

 Gəlmişəm yenə səcdənə – Sənin dərgahına, Sənə ən yaxın ola biləcəyim yerə. Günahlarla, peşmançılıqlarla, dərdlərlə dolu bir vəziyyətdəyəm … Yenə! Sənə gəlmişəm. Çünki gedəcəyim başqa heç yerim, məni başa düşəcək, mənə çarə olacaq başqa heç kimsəm yoxdur. Yalnız Sənsən məni məndən də artıq duyan, məni bütün günahlarımla, ən əyri yollarda belə, ən haqsız, ədalətsiz olduğum anlarımda belə sevən, bir şans daha verən, hər zaman mənim üçün qapısı açıq olan. Hər kəsin üz döndərdiyi, atdığı, hesablaşmadığı zamanlarda hər zaman məni dinlədin, bir an belə üz çevirmədin. Baxmayaraq ki, mən özüm də Səni zaman-zaman atdım, unutdum. 🙁 Çünki arxayın idim, Sən həmişə varsan, burdasan, hər zaman mənimləsən, mənim üçün ən yaxşısını edəcəksən. Sənə əl açıb dua etməyim, peşman olmağım, üzr istəməyim həmişə yetib ki, Sən məni bağışlayasan, yeni qapılar açasan üzümə. Amma mən yenidən və yenidən, bilməyərəkdən və bilərəkdən nəfsimə uymuşam, günaha batmaqdan çəkinməmişəm, şeytanın kompaniyasından zövq almışam. Sən məni səslədiyin zamanlarda mən özümü karlığa qoyub qulaqlarımı əllərimlə qapamışam. Sübh namazına durmaqdansa yatmaq daha şirindi, özümə müəyyən qadağalar qoymaqdansa, nəfsim daha gözəldi və beləcə ömrüm keçdi. Çünki sənin yolun daha məsuliyyətlidir, çünki qızılgülə çatmaq üçün əvvəlcə onun tikanları ilə hesablaşmalısan. Bu tikanlar isə əslində mənim əsl insan kimi yaşamağım üçün idi. Mənim doğru yaşamağım, kamil insan olmağım, ruhən sənə qovuşmağım üçün mənə qaydalar göndərdin. Mən isə o qaydaları özümə uyğunlaşdırıb guya başa düşmürmüşəm kimi hərəkət elədim. Sən hər zaman məni düşündün, mən də elə hər zaman məni düşündüm. (more…)

Yazılmalı olan hadisələr

Bu günkü yazımda əhatə etmək istədiyim 2 mövzuya rus və ingilis variantlarını işlətmək istəmədiyimə görə Azərbaycan dilində ən optimal variantı seçərək, “Heç olmamaqdansa gec olsun” ifadəsiylə başlamaq istəyirəm. Çünki əslində bu yazıları mən avqust və oktyabrın əvvəlində yazmalıydım. Amma bəzən A planının çoxluğu bəzi sevimli məşğuliyyətlərimi B planına atmaq zərurəti yaradır. Amma əsas olan sevimli məşğuliyyətlərdən nə olur-olsun əl çəkməmək və imkan tapan kimi onların yanına qaçmaqdır.

İlk mövzum Beynəlxalq Gənclər Günü ilə əlaqədar avqustun 11 – də SOS Uşaq Kəndləri Azərbaycan Assosiasiyasının I Gənclər Evinə dostlarla etdiyimiz səfərlə bağlıdır. Məlumat üçün bildirim ki, avqustun 12-si  1998g-ci ildən etibarən Beynəlxalq Gənclər Günü olaraq elan edilib və bu gün dünyanın bir çox ölkələrində  qeyd edilir.  Həmin gün bəşəriyyətin inkişafında gənclərin   iştirakını təmin edən imkanların müzakirəsi, gənclərin bu imkanlardan yararlana bilməsi, onların yaşadığı  qayğılar və s. bu kimi mövzular gündəmə gəlir. Bu gün münasibətilə valideyn himayəsindən məhrum olmuş uşaqlara qayğı göstərən SOS Uşaq Kəndləri – Azərbaycan Assosiasiyası, BMT-nin İctimai İnformasiya Departamenti (UNDPI) və Azərbaycanda təmsil olunan bir sıra digər beynəlxalq təşkilatlar birlikdə Beynəlxalq Gənclər Gününə və Beynəlxalq Gənclər İlinin sona çatmasına  həsr edilmiş bir tədbir keçirdi. Bu tədbir çərçivəsində Azərbaycanda gənclərin inkişafını dəstəkləyən təşkilatlar göstərdikləri fəaliyyətlər barədə qısa təqdimat etdilər. Tədbirdə 10 ildir ki,  Azərbaycanda valideyn himayəsindən məhrum olmuş uşaqlara qayğı göstərən, uşaq və gənclərin hərtərəfli inkişafını özünün  prioritet vəzifələrdən biri hesab edən  SOS Uşaq Kəndləri Azərbaycan Assosiasiyasının təqdimatına geniş yer verildi.   SOS qayğısında tərbiyə alan gənclər  SOS Uşaq Kəndləri Təşkilatı çərçivəsində müxtəlif inkişaf və təhsil imkanları,  əldə etdikləri uğurlar haqda danışdılar. Bundan əlavə,  SOS Uşaq Kəndlərinin 1-ci və 2 –ci  Gənclər Evində himayə edilən  gənclər “Xeyir və Şər” adlı kiçik tamaşa ilə, özlərinin bəstələdiyi rep kompozisiyası ilə və bizi feyziyab edən gitara ifası ilə  çıxış etdilər. Tədbir çərçivəsində  gənclərin öz gəncliklərini nə ilə asssosiasiya etdikləri haqda rəsm sərgisi də keçirildi. Burda yaşayan gənclərin belə istedadlı olması və özlərini inkişaf etdirə bilmək üçün şərait və imkanların yaradılması sevindirici haldır.

Digər mənim üçün həqiqətən də mühüm olan məsələ isə avqust ayında “İrəli İctimai Birliyi” və “Dünyaya baxış” təşkilatları tərəfindən “De-institusionalizasiya” mövzusunda elan olunmuş müsabiqə oldu. Müsabiqə 10 nominasiya: 1) Ən yaxşı TV xəbəri;  2) Ən yaxşı radio; proqramı; 3) Ən yaxşı qəzet məqaləsi; 4) Ən yaxşı elektron xəbər; 5) Ən yaxşı jurnal məqaləsi; 6) Ən yaxşı bloq yazısı; 7) Ən yaxşı sosial şəbəkə yazısı; 8) Ən yaxşı foto; 9) Ən yaxşı təqdimat; 10) Ən yaxşı video çarx; üzrə keçirildi və hər nominasiya üzrə də yalnız bir qalibin mükafatlanması nəzərdə tutuldu.

Düzü əvvəllər adını da doğru tələffüs edə bilmədiyim “De-institusionalizasiya” termini məndə maraq oyatdı və internetdə axtarışa başladım. De-institusonalizasiyanın  ideyasının əsas məqsədinin uşaqları icma əsaslı ailələrə verməklə onların cəmiyyətə inteqrasiyasını təmin etmək olduğunu öyrənəndə bu müsabiqəyə marağım daha da artdı. Beləcə 6-cı punktdakı nominasiya üzrə müsabiqəyə qatılmağı qərara aldım. Müsabiqəyə qatıldığım “Mən də ailə istəyirəm” yazısı isə məni qalib etdi.

Bütün qalibiyyətlərdə olduğu kimi mənim də birinciliyim təbii ki, birmənalı olaraq qarşılanmamalı idi. Əslində əvvəlcədən müxtəlif tənqidlərə, mövzumun, ümumiyyətlə qalibiyyətimin müzakirəyə qoyulacağına, “ədalətsiz oldu” kimi fikirlərlə qarşılaşacağıma özümü hazırlamışdım. Lakin elə də böyük tənqid eşitmədim. Hər halda üzdə belə oldu. Amma həmişəki kimi əvəzolunmaz dostlarım və yaxınlarım mənim bu uğuruma elə mənim qədər sevinərək məni tək qoymadılar. Belə uğurlar kənardan kiçik görünsə də insanı növbəti addımlar atmağa, yeni qələbə hissini yaşamağa ruhlandıran işlər görməyə sövq edir.

Bu mövzuları əbəs yerə birləşdirib yazmaq qərarına gəlmədim. Mənim “De-institusionalizasiya” ilə bağlı müsabiqədə qalib olmağımın məhz həmin dövrdə SOS Gənclər evi və Suraxanıda yerləşən digər bir internat müəssisəsinə etdiyim ziyarətin, ordakı uşaqların yaşam tərzini ilə qismən də olsa tanışlığımın, onların keçirdiyi hissləri qismən də olsa yaşamağımın çox böyük əhəmiyyəti oldu. Ümid edirəm ki, “De-institusionalizasiya” istiqamətində atılan addımlar tam olaraq öz məqsədinə nail olacaq və heç bir uşaq normal ailədən, ən azı ailəni xatırladan şəraitdən kənarda qalmayacaq.

(c) Samirə Haşımzadə

İnternet

Gündəlik həyatda internetin rolu artdıqca, insanlar da günbəgün artan müxtəlif online resurslardan istifadə edirlər. WWW – məlumatlandırıcıdır, rahatdır, mənbədir, əyləncədir, dünyanın istənilən nöqtəsi ilə ünsiyyətdir. İmkanların sərhədsizdir. Lakin bununla paralel olaraq, internet vaxt itkisidir, real cəmiyyətdən təcridolmadır. Bəzi insanlar üçün internetin faydalılığı artıq zərərə çevrilməyə başlayıb. 5 dəqiqəlik hansısa bir məlumata baxmaq bizdən ən azı 1 saat vaxtımızı alır. Buna məlumatın çoxluğu, eyni vaxtda bir neçə səhifədə müxtəlif işlərlə məşğul olmaq, çat yazışmaları və s. səbəb olur.

XX əsrin ortalarında bu gün internetdən qorxduqları kimi televizordan  qorxurdular. Uşaq vaxtından valideynlərimizin, elə onların da valideynlərinin onlar üçün qoyduğu əsas qadağalardan biri: “Televizora çox baxma, ziyandır!” İndisə, bu günkü “ziyan mənbəyi” də internetdir.

Bəzi insanlar utancaqlıq və ya digər bu kimi səbəblərdən cəmiyyətdə bir növ “gözəgörünməz” olur, özlərinə mövqe, yer tuta bilmir. Lakin onlar üçün internetdə ünsiyyət yaratmaq çox asandır. Dildə, reallıqda özünü ifadə edə bilməyən, hər hansı başqa vasitə ilə mütləq özünü ifadə etməlidir. Bunun  üçün internetdən daha gözəl hansı vasitə ola bilər?!

(more…)