ADU-da boş saatlarımda

ADU -da boş saatımdı. Daha doğrusu boş deyil, ikinci 45 dəq.-yə gəlib çatmışam. Dərs Fonologiya ola, otaqda oturmağa stul olmaya, özü də Baloniya sisteminin Azərbaycanlılar üçün nəzərdə tutulmuş maddələrına əsasən müəllim mühazirə yazdıra. Qısası, dərsdə oturmağın mənası yoxdu. Yandakı balaca otaqda oturub dərsin qurtarmasnı gözləyirəm. Otağın pəncərələri dəniz istiqamətinə baxır. İçəri çox istidi, pəncərənin sınmış dəstəyindən tutub güc-bəla ilə pəncərəni açıram. Olduğum 5-ci mərtəbəyə qədər ucalan qurumuş ağaca əsəbləşirəm. Dənizi görməyə imkan verməyən uca binaya əsəbləşirəm. Telefonumda oxuyan Lara Fabianın səsini pozan maşın səslərinə, qarşımdakı köhnə, yanmış binaya əsəbləşirəm və sonda başa düşürəm ki, mənim əsəbim özüm-özümədi kimə və ya nəyə isə deyil. Aşağı yerə baxıram. Orda da iri hərflərlə SƏNİ SEVİRƏM yazılıb. Hər gün bu sözün üstündən keçirəm. Görəsən kimin üçün yazılıb? Özümdən belə bir nağıl quraşdırmışam. Yəqin hansısa oğlan dərsdə olan sevgilisiyçün yazıb. Sonra da qıza zəng vurub ki, pəncərədən aşağı baxsın. Özü də gülümsəyə-gülümsəyə dayanıb yazının yanında. Qız da yazıya baxandan sonra bütün qrup qızlarını yığıb başına, bir xeyli deyib-gülüblər. Qız çox xoşbəxt olub… Hə, inanıram, həmin gün hər ikisi xoşbəxt olub. Əslində bəlkə də sevirəm sözünü bir-birinə 100 dəfə deyiblər. Amma oğlan o gün 1 qəhrəmanlıq etmişdi. Bütün universitet artıq bu yazını görəcəkdi. Özü də illərlə görəcəkdi. Kimdi burda divarı ağardan, yerin yazısını yuyub-silən?

(more…)

Erməni mənbələrində ermənilər haqqında

“Vətənpərvər Gənclər” Klubunun Tarix Departamenti ermənilər haqqında tarixçi, ictimai xadim, siyasətçi və digər qruplara aid, milliyətcə erməni olan insanların yazdıqları və söylədiklərini istinadlar qeyd olunmaqla sizə təqdim edir. Bir azərbaycanlının yazdığı əsərə qarşı yüzlərlə erməninin öz işğalçılıqlarını və cinayətlərini göstərdiyi əsərlərdən sitatlar. Ədəbiyyata ədəbiyyatla, fakta faktla cavab verərlər, arxasıyca düşüb qulağını güdməklə yox. Halal olsun gənclərimizə! İzləyin və yayın!

Əsas olan sevmək deyilmi?

Sevmək sevməkdir. Biri sevərək eşqini aləmlərə car çəkər, digəri içində gizləyib səssizcə inlər. Biri hicrana tab gətirməyib intihar eylər, digəri vəslə qovuşub hər iki qəlbi şad eylər. Əsas sevmək deyilmi? Yetər ki, sevə biləsən.  Yetər ki, qəlbin eşq atəşi ilə alovlansın. O alov varsa məşuq üçün fərqi nədir, sən çirkinsən, ya gözəlsən, sən zənginsən, ya müflissən. Dərk edən üçün sevilmək bir xəzinədir. O nemət hər kəsə nəsib olmaz. Allah üçün də fərqi yoxdur. Sən Sufilər tək rəqs edərək eşqə çatacaqsan, ya şiələr kimi Hz Əlinin öyrətdiyi yolla vüsala qovuşacaqsan. Əsas olan sevmək deyilmi? Əsas olan Allah, Muhəmməd (s.a.s), Qurani-Kərim deyilmi? Nə düşünürsən o zaman? Gəl! Hansı yoldan gəlməyinin heç fərqi yoxdur. Sən sevgiliyə gəlirsən. Fərqi nədir, Məcnun kimi çöllərə düşüb aşiq oldun, ya Fərhad kimi qayaları yarıb eşqini göstərdin? Səcdədə səni dünya dolusu eşq, aləmlərə sığmayan rahatlıq və ümid gözləyir. Alnın səcdəyə getdikcə səni ömrün boyu qazana bilmədiyin ucalıq gözləyir. Eləysə nəyi gözləyirsən? Əsas olan sevmək deyilmi? Aşiqə 100 yol sevmə desən kimi dinləyər? Sən niyə dinləyirsən “Bunu edirsənsə ibadət edə bilməzsən”,  “İbadət edirsənsə bunları edə bilməzsən” deyənləri? “İbadətdə bu doğrudur, bu yalnışdır” söyləyənləri boş ver. Onlar özləri yalnışdır. Doğrunu və yalnışı bilən yalnız uca Allahdır. Eləysə nə gözləyirsən? Əsas olan sevmək deyilmi? Öz doğrularınla gəl! Özün seçdiyin yolla gəl! Hamı eyni deyil ki. Hamı eyni cür sevə bilməz axı. Sevə bildiyin tərzdə sev! Bu sevgi varsa etiraf üçün hansı zamanı gözləyirsən? Sevdiyinin səndən üz çevirməsinə imkan vermə. O axı çox gözəldir…

04.02.12 – Muhəmməd (s.a.s)-in Mövludu gecəsi

Samirə Haşımzadə

 

Mənim Mənlə dialoqu

Hələ də özümə hirsliyəm. Hələ də özümlə olan davam davam edir. Hələ də etdiklərimdən zaman-zaman narazı qalıram və yaxud da etmədiklərimdən. Hələ də özümü qınayıram “niyə dedin?”, “niyə demədin?”, “kaş edəydim” ya da “kaş etməzdim” deyə. Ya Mən səhv edirəm, ya da Mən səhv olanları istəyir. 

Mən – Gəl, gəl oturub söhbət edək. Münasibətlərimizi aydınlaşdıraq, Egom. Deyirlər heç bir insan həyatda tək deyil. Hər bir insanın mütləq yarısı var.

Ego – Doğrudur, təklik Allaha məxsusdur. Özümüzü dərk edəndən bir candayıq. Biz bir-birimiz üçün yarandıq, bir-birimizə məcburuq.

Mən – Məni heç tək qoymadın. Hər zaman yanımda oldun. Amma sən mənim etdiklərimlə razılaşmırsan.

Ego – Sən də mənim istədiklərimi etmirsən. Mənə qarşı gedirsən bəzən kimlərəsə görə.

Mən – Mən çox əziləndə sən məni daha güclü, qürurlu göstərirsən.

Ego – Mən yıxıldığımı heç kimə göstərə bilmərəm. Çox utanaram.

Mən – Nədən utanırsan? Yıxılan tək mənmiyəm?

Ego – Kimsənin məni zəif görməsinə, aciz bilməsinə dözə bilmərəm.

Mən – Mənim çılğınlığımı gizlədirsən. Mənim hayqırtılarımı susdurursan. Mənim üçün çox çətindi.

Ego – Bəs sən? Uşaq vaxtımızı yadına sal. Xoşuma gəlməyən biri olanda, onunla dava edirdin, küsürdün.

Mən – İndi isə yola verirəm. Sən də məni nə isə çox incidəndə, ağlayırdın.

Ego – İndi gülümsəyirəm. Göz yaşlarımı kimsə görməməli.

Mən – Sən mənim əsl istədiklərimi çox vaxt demirsən, ya da başqa cür deyirsən. Amma uşaq vaxtımızda məni dinləyirdin. Mən nəyisə əldə etmək istəyəndə, sən buna inanırdın. Mən israr edirdim, sən mənə dəstək olurdun. Indi mən istəyirəm, sən qorxudursan. Mən addım atıram, sən içimi şübhələrlə yeyirsən.

(more…)