Mənim Mənlə dialoqu

Hələ də özümə hirsliyəm. Hələ də özümlə olan davam davam edir. Hələ də etdiklərimdən zaman-zaman narazı qalıram və yaxud da etmədiklərimdən. Hələ də özümü qınayıram “niyə dedin?”, “niyə demədin?”, “kaş edəydim” ya da “kaş etməzdim” deyə. Ya Mən səhv edirəm, ya da Mən səhv olanları istəyir. 

Mən – Gəl, gəl oturub söhbət edək. Münasibətlərimizi aydınlaşdıraq, Egom. Deyirlər heç bir insan həyatda tək deyil. Hər bir insanın mütləq yarısı var.

Ego – Doğrudur, təklik Allaha məxsusdur. Özümüzü dərk edəndən bir candayıq. Biz bir-birimiz üçün yarandıq, bir-birimizə məcburuq.

Mən – Məni heç tək qoymadın. Hər zaman yanımda oldun. Amma sən mənim etdiklərimlə razılaşmırsan.

Ego – Sən də mənim istədiklərimi etmirsən. Mənə qarşı gedirsən bəzən kimlərəsə görə.

Mən – Mən çox əziləndə sən məni daha güclü, qürurlu göstərirsən.

Ego – Mən yıxıldığımı heç kimə göstərə bilmərəm. Çox utanaram.

Mən – Nədən utanırsan? Yıxılan tək mənmiyəm?

Ego – Kimsənin məni zəif görməsinə, aciz bilməsinə dözə bilmərəm.

Mən – Mənim çılğınlığımı gizlədirsən. Mənim hayqırtılarımı susdurursan. Mənim üçün çox çətindi.

Ego – Bəs sən? Uşaq vaxtımızı yadına sal. Xoşuma gəlməyən biri olanda, onunla dava edirdin, küsürdün.

Mən – İndi isə yola verirəm. Sən də məni nə isə çox incidəndə, ağlayırdın.

Ego – İndi gülümsəyirəm. Göz yaşlarımı kimsə görməməli.

Mən – Sən mənim əsl istədiklərimi çox vaxt demirsən, ya da başqa cür deyirsən. Amma uşaq vaxtımızda məni dinləyirdin. Mən nəyisə əldə etmək istəyəndə, sən buna inanırdın. Mən israr edirdim, sən mənə dəstək olurdun. Indi mən istəyirəm, sən qorxudursan. Mən addım atıram, sən içimi şübhələrlə yeyirsən.

(more…)